این مطلب رو حتماً بخونید ضرر نمیکنید
روزي دو دوست
با هم زندگي ميكردند. هميشه با هم بودن . اسم يكي " من " و اسم ديگري " او" بود.
"او" هميشه مواظب "من" بود. تجربه "او" بيشتر از "من" و راه رو از چاه تشخيص ميداد.
همه چيز "من" رو "او" داده بود ولي "من" هيچ وقت از "او" تشكر نميكرد.
"من" هميشه غر ميزد و ميگفت كه "او" مرا فراموش كرده . "او" هر چه به "من" ميداد "من" هيچ تشكري نميكرد. با اينكه "او" هيچ احتياجي به تشكر "من" نداشت.
بارها و بارها "من" قلب "او" را شكسته بود ولي "او" كينه اي به دل نداشت و "من" را مي بخشيد.
"من" مي گفت تمام بلاهايي كه به سرش مياد تقصير "او" ست.
"من" هميشه نيمه ي خالي ليوان رو مي ديد.
آيا شما دوست داشتين جاي "من" بوديد؟
حالا بيا اين دو حصاري كه دور خودمان كشيديم رو برداريم. " "
و
درست نگاه كنيم بدون هيچ حصاري!
و خودمون رو جاي "من" بگذاريم و خدواند رو بجاي "او".
بجاي تشكر از نعمت هاي خداوند هميشه غر مي زنيم. نيمه ي خالي ليوان رو مي بينيم.
فكر مي كنيم كه خداوند ما رو فراموش كرده ، با كارهاي ناشاياست خودمون او رو مي رنجونيم.
اگه دو انسان در مقابل هم قرار بگيرن در برابر اين همه ناسپاسي دلسرد ميشن و به مرور زمان از لطف خودشون كم مي كنن تا به صفر برسه ولي خداي مهربان مطلق و ما ناسپاس.
دوست عزيزم؛ بايد اين جمله رو با تمام وجود احساس كرد و در زندگي به كار برد.
شكر نعمت ،نعمتت افزون كند ، كفر نعمت از كفت بيرون كند.
- سعي كنيم نيمه ي پر ليوان رو ببينيم.
- روزي چند بار با خداوند خلوت كنيم و از نعمت هايي كه به ما داده تشكر كنيم.
- هر شب براي خداوند نامه بنويسيم.
- نماز بخوانيم .( بهترين راه تشكر از نعمت هاي خداوند نماز خوندنه.)
نظرتون یادتون نره...
*نصب و سرویس تجهیزات دوربین مدار بسته،دزدگیر اماکن،اعلام حریق و...